Parafia bł. Karoliny Kózkówny w Ełku » Dlaczego niektórzy usłyszą z ust Pana:„Zaprawdę, powiadam wam, nie znam was”

Przeczytaj Słowo Boże

Czytanie z Księgi Mądrości (Mdr 6,12-16)

Mądrość jest wspaniała i nie więdnie, ci łatwo ją dostrzegą, którzy ją miłują, ci ją znajdą, którzy jej szukają, uprzedza bowiem tych, co jej pragną, wpierw dając się im poznać. Kto dla niej wstanie o świcie, ten się nie natrudzi, znajdzie ją bowiem siedzącą u drzwi swoich. O niej rozmyślać – to szczyt roztropności, a kto z jej powodu nie śpi, wnet się trosk pozbędzie, sama bowiem obchodzi i szuka tych, co są jej godni, objawia się im łaskawie na ścieżkach i wychodzi naprzeciw wszystkim ich zamysłom.

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Tesaloniczan (1 Tes 4, 13-18)

Nie chcemy, bracia, byście trwali w niewiedzy co do tych, którzy umierają, abyście się nie smucili jak wszyscy ci, którzy nie mają nadziei. Jeśli bowiem wierzymy, że Jezus istotnie umarł i zmartwychwstał, to również tych, którzy umarli w Jezusie, Bóg wyprowadzi wraz z Nim. To bowiem głosimy wam jako słowo Pańskie, że my, żywi, pozostawieni na przyjście Pana, nie wyprzedzimy tych, którzy pomarli. Sam bowiem Pan zstąpi z nieba na hasło i na głos archanioła, i na dźwięk trąby Bożej, a zmarli w Chrystusie powstaną pierwsi. Potem my, żywi, tak pozostawieni, wraz z nimi będziemy porwani w powietrze, na obłoki naprzeciw Pana i w ten sposób na zawsze będziemy z Panem. Przeto wzajemnie się pocieszajcie tymi słowami.

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza (Mt 25,1-13)

Jezus opowiedział swoim uczniom tę przypowieść: «Podobne będzie królestwo niebieskie do dziesięciu panien, które wzięły swoje lampy i wyszły na spotkanie pana młodego. Pięć z nich było nierozsądnych, a pięć roztropnych. Nierozsądne wzięły lampy, ale nie wzięły z sobą oliwy. Roztropne zaś razem z lampami zabrały również oliwę w swoich naczyniach. Gdy się pan młody opóźniał, senność ogarnęła wszystkie i posnęły. Lecz o północy rozległo się wołanie: „Oto pan młody idzie, wyjdźcie mu na spotkanie!” Wtedy powstały wszystkie owe panny i opatrzyły swe lampy. A nierozsądne rzekły do roztropnych: „Użyczcie nam swej oliwy, bo nasze lampy gasną”. Odpowiedziały roztropne: „Mogłoby i nam, i wam nie wystarczyć. Idźcie raczej do sprzedających i kupcie sobie”. Gdy one szły kupić, nadszedł pan młody. Te, które były gotowe, weszły z nim na ucztę weselną, i drzwi zamknięto. Nadchodzą w końcu i pozostałe panny, prosząc: „Panie, panie, otwórz nam!” Lecz on odpowiedział: „Zaprawdę, powiadam wam, nie znam was”. Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny».

O czym jest dzisiejsza Ewangelia?

Ostatnie trzy niedziele roku liturgicznego cyklu „A” koncentrują się na przypowieściach z 25. rozdziału Ewangelii według św. Mateusza. Rozdziały 24–25 tworzą piątą i ostatnią mowę Jezusa, Która poświęcona jest końcowi czasów oraz temu, jak żyć, by być na niego gotowym. Dzisiejsza przypowieść ukazuje dwa sposoby oczekiwania. Pięć roztropnych panien zabiera lampy i oliwę, natomiast pięć nierozsądnych bierze tylko lampy. Przesłanie jest jasne: trzeba być gotowym i przygotowanym na spotkanie z Jezusem, nawet gdy czas tego spotkania nie zgadza się z naszymi oczekiwaniami.

Zastanów się:

Kiedy pierwsi chrześcijanie oczekiwali powrotu Jezusa?
Dlaczego jedne panny nazwano roztropnymi, a drugie nierozsądnymi?
Czy znasz osoby, które próbują przewidzieć koniec świata? Co byś im odpowiedział?

Przemyśl

Kiedy Jezus powróci? Lud Izraela od dawna oczekiwał czasu, w którym Bóg stanie się jedynym Panem ich życia. Tę rzeczywistości nazywano Królestwem Bożym. Przyjście Jezusa było znakiem tej Bożej interwencji. Pan Jezus swoimi czynami i nauczaniem ukazywał, że Królestwo Boże już jest obecne wśród ludzi (Lk 11,21), a wejście w jego pełnię wymaga nawrócenia i nowego życia (Mt 4,17). Jednocześnie On wiedział, że pełne uznanie panowania Boga nastąpi dopiero u końca czasów.

W tradycji Izraela czasy ostateczne oznaczały przyjście Mesjasza i sąd Boga, który miał objąć swoim panowaniem wszystkie narody, okazując Izraelowi szczególną łaskę (Am 5,18; Jr 50,27). Chrześcijanie wierzą, że tym Mesjaszem jest Jezus. Powróci On u kresu czasów, aby dokonać sądu i objawić pełnię Królestwa Bożego.

Pierwsi chrześcijanie wierzyli, że Jezus powróci jeszcze za ich życia (1 Tes 4,13–18). Z czasem zrozumieli jednak, że Jego przyjście może się opóźnić (2 Tes 2,1–2), i dostrzegli potrzebę wytrwałości (2 Tes 2,15). Gdy powstawała Ewangelia Mateusza, wspólnoty chrześcijańskie nie oczekiwały już, że nastąpi to za ich życia. Przypowieść o dziesięciu pannach uczyły, jak żyć w gotowości na powrót Jezusa.

Może niektórzy z nas pamiętają zachowanie niektórych wspólnotach chrześcijańskich pod koniec XX wieku. Wtedy kwestia powrotu Jezusa budziła wśród ludzi lęk i bliżej nieokreślone spekulacje. Niektórzy ludzie próbowali nawet na podstawie Pisma Świętego wyznaczyć dokładną datę tego wydarzenia, lecz wszystkie takie przewidywania okazały się błędne. Jezus jasno naucza, że dzień Jego powrotu zna jedynie Ojciec (Mt 24,36). Mowa o czasach ostatecznych (Mt 24–25) nie ma więc wzbudzać strachu, ale uczyć gotowości, nadziei i zaufania Bogu, który pragnie zbawić człowieka. Właściwą postawą jest czujność i takie życie, by w każdej chwili być gotowym na spotkanie z Chrystusem (Mt 24,42–44).

Przygotowuję się na Jego przyjście Przypowieść o dziesięciu pannach ukazuje dwie postawy. Panny nierozsądne nie zabierają zapasu oliwy, roztropne zaś przewidują, że oczekiwanie może się przedłużyć. Wszystkie zmierzają na to samo wesele i czekają na tego samego pana młodego, lecz tylko część jest przygotowana. Nierozsądne przeżywają dwa wstrząsy: najpierw zaskakuje je przybycie pana młodego, gdy brakuje im oliwy, a potem słyszą: „Zaprawdę, powiadam wam, nie znam was” (Mt 25,12) i zastają zamknięte drzwi. Łatwo pochwalić roztropne i potępić nierozsądne, dopóki nie zauważymy, że przypowieść dotyczy także nas. To my mamy być gotowi na spotkanie z Mesjaszem podczas Jego powtórnego przyjścia, choć nie zawsze żyjemy w takiej gotowości.

Pierwsi chrześcijanie wiedzieli, że człowiek został stworzony do jedności z Bogiem, a ziemskie życie jest pielgrzymką do prawdziwego domu (1 Pt 1,17; 2,11; Kol 3,1–4; Flp 3,20). Święty Augustyn wyraził to słowami: „Stworzyłeś nas dla siebie, Panie i niespokojne jest nasze serce, dopóki nie spocznie w Tobie”. Żyjemy między pierwszym a powtórnym przyjściem Jezusa. Nie znamy chwili Jego powrotu, dlatego zamiast próbować ją przewidzieć, powinniśmy być zawsze gotowi na spotkanie z Panem. Do takiej czujności zaprasza nas ta przypowieść.