Parafia bł. Karoliny Kózkówny w Ełku » Jesus calls the first disciples

Przeczytaj Słowo Boże

Czytanie z Księgi Proroka Izajasza (8, 23b – 9, 3)

W dawniejszych czasach upokorzył Pan krainę Zabulona i krainę Neftalego, za to w przyszłości chwałą okryje drogę do morza wiodącą przez Jordan, krainę pogańską. Naród kroczący w ciemnościach ujrzał światłość wielką; nad mieszkańcami kraju mroków światło zabłysło. Pomnożyłeś radość, zwiększyłeś wesele. Rozradowali się przed Tobą, jak się radują we żniwa, jak się weselą przy podziale łupu.
Bo złamałeś jego ciężkie jarzmo i drążek na jego ramieniu, pręt jego ciemięzcy jak w dniu porażki Madianitów.

Czytanie z 1 Listu św. Pawła do Koryntian (1 Kor 1, 10-13. 17)

Upominam was, bracia, w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa, abyście byli zgodni i by nie było wśród was rozłamów; byście byli jednego ducha i jednej myśli. Doniesiono mi bowiem o was, bracia moi, przez ludzi Chloe, że zdarzają się między wami spory. Myślę o tym, co każdy z was mówi: «Ja jestem Pawła, a ja Apollosa; ja jestem Kefasa, a ja Chrystusa». Czyż Chrystus jest podzielony? Czyż Paweł został za was ukrzyżowany? Czyż w imię Pawła zostaliście ochrzczeni? Nie posłał mnie Chrystus, abym chrzcił, lecz abym głosił Ewangelię, i to nie w mądrości słowa, by nie zniweczyć Chrystusowego krzyża.

Z Ewangelii według św. Jana (Mt 4, 12-23)

Gdy Jezus posłyszał, że Jan został uwięziony, usunął się do Galilei. Opuścił jednak Nazaret, przyszedł i osiadł w Kafarnaum nad jeziorem, na pograniczu Zabulona i Neftalego. Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza:

«Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego. Droga morska, Zajordanie, Galilea pogan! Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci wzeszło światło».
Odtąd począł Jezus nauczać i mówić: «Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie».

Gdy Jezus przechodził obok Jeziora Galilejskiego, ujrzał dwóch braci: Szymona, zwanego Piotrem i brata jego, Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro; byli bowiem rybakami. I rzekł do nich: «Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi». Oni natychmiast zostawili sieci i poszli za Nim. A gdy poszedł stamtąd dalej, ujrzał innych dwóch braci, Jakuba, syna Zebedeusza i brata jego, Jana, jak z ojcem swym Zebedeuszem naprawiali w łodzi swe sieci. Ich też powołał. A oni natychmiast zostawili łódź i ojca i poszli za Nim.

I obchodził Jezus całą Galileę, nauczając w tamtejszych synagogach, głosząc Ewangelię o królestwie i lecząc wszelkie choroby i wszelkie słabości wśród ludu.

O czym jest dzisiejsza Ewangelia?

W Trzecią Niedzielę Okresu Zwykłego kontynuujemy naszą podróż z Ewangelią według św. Mateusza. Dzisiaj usłyszeliśmy o tym (Mt 4,12-23) jak po aresztowaniu Jana Chrzciciela, Pan Jezus rozpoczął swoją posługę. Warto zwrócić uwagę na fakt, że chociaż tekst mówi o różnych osobach to jednak Pan Jezus pozostaje głównym bohaterem tej ewangelicznej narracji. Widzimy Pana Jezusa jak po osiedleniu się w Kafarnaum zaprasza ludzi do radykalnej odnowę (kontynuacja orędzia Jana Chrzciciela) i otworzenie się na nową rzeczywistość, której początek On sam stanowi. Dlatego wybiera Piotra i Andrzeja oraz Jana i Jakuba (Andrzej i Jan byli uczniami Jana Chrzciciela), by poszli za Nim za nim i nauczyli się żyć zgodnie z Jego nauką i oddać się całkowicie (zostawili sieci i poszli za Nim … zostawili łódź i ojca i poszli za Nim.) głoszeniu Ewangelii słowami i swoimi czynami.

Zastanów się:

Dlaczego na początku swojej misji Pan Jezus opuszcza Nazaret, by osiedlić się w Kafarnaum?
Jaki jest związek w posłudze Jezusa między słowami a czynami?
Jezus przynosił światło ludziom żyjącym w ciemności. Kim są ludzie żyjący w ciemności wokół nas? Jak możemy przynieść im trochę światła?

Przemyśl

(i) Kafarnaum Galilei w Zebulunie i Naftalim Gdy Jezus rozpoczyna swoją posługę, przeprowadza się z Nazaretu, swojej rodzinnej wioski, do oddalonego o 35 km położonego nad brzegiem Jeziora Galilejskiego miasteczka Kafarnaum. Kafarnaum było miastem rybackim i ważnym ośrodkiem kulturowo-religijnym nie tylko dla Żydów, ale dla wszystkich ludzi zamieszkujących ten region. To miasteczko należało do północnej część Ziemi Obiecanej zamieszkanej przez dziesięć pokoleń Izraela. Dwa plemiona Izraela; Zebulun i Naftali (Jos 19:10-16; 32-40) zamieszkiwały tereny przygraniczne Królestwa Izraela (nazywane też Samarią od nazwy stolicy tego królestwa). Izajasz nazywa tę część Królestwa "krainą cienia śmierci". Prorok nazywa tak te tereny, ponieważ leżąc na północnej granicy Izraela, były one zawsze pierwszymi regionami atakowanymi przez głównych wrogów Izraela, Asyryjczyków i Babilończyków. Asyryjczycy po raz pierwszy zaanektowali te dwa regiony (Zabulun i Naftali) w 734 p.n.e. A następnie po pokonaniu reszty plemion, które tworzyły Północne Królestwa Izraela (Samarię) uprowadzili wszystkich Żydów tego królestwa w niewolę około 722 p.n.e. pozostawiając na tych terenach tylko ludzi nie wykształconych i nie dbających o dokładne przestrzeganie Prawa Mojżeszowego. Z tego powodu Żydzi żyjący w Południowym Królestwie Judei uważali ludy żyjące na północy za nieczyste żyjące w niewoli nie tylko politycznej, ale i duchowej ciemności.

To właśnie z tej krainy ciemności Pan Jezus rozpoczyna swoją misję. Mateusz pokazuje, że właśnie dla takich pogardzonych ludzi, dla 'zagubionych owiec Izraela' (Mt 10:6; 15:24), nastał nowy czas z Jezusem. Jest też inny powód, dla którego Jezus zaczyna głosić Królestwo Boże od Galilei. W przeciwieństwie do swoich braci i sióstr na południu, region Galilei nie miał tak bardzo zakorzenionego nauczania Faryzeuszy i Uczonych w Prawie. Dlatego ludzie tam mieszkający byli bardziej otwarci na nowe idee niż ich ci z Judy, południowej części Królestwa. Lud Judy miał długoletnią tradycję ortodoksyjnych królów stojących na straży Prawa i Świątyni. Świadomość bycia „sercem” Judaizmu sprawiała, że jego mieszkańcy nie byli tak otwarci na nowe wyzwania religijne jak ludy byłego Królestwa Północnego.

Tak jak ludzie w Jerozolimie gardzili Galilejczykami jako poganami, tak i my często kategoryzujemy ludzi i uważamy za złych i nie niegodnych odkupienia. Na przykład zdarza się nam patrzeć na ludzi biedniejszych od nas lub „niewiadomego pochodzenia” jak na kogoś kto nie jest odpowiednim człowiekiem, z którym chcielibyśmy mieć bliższy kontakt.

To co Pan Jezus chce nam powiedzieć w dzisiejszej Ewangelii powołując Galilejczyków, „ludzi żyjących w ciemności” na Apostołów to, to że żadne fizyczne ani społeczne środowisko nie jest „zbyt ciemne”, by światło Boga nie mogło go przeniknąć. Misją Chrystusa i naszą misją jest przynosić światło wszystkim, którzy 'żyją w ciemności i cieniu śmierci' (Łk 1,79).

(ii) Ogłaszanie królestwa słowami i czynami Dwukrotnie w Ewangelii Mateusz krótko streszcza misję Jezusa jako "nauczanie w synagogach, głoszenie Dobrej Nowiny o Królestwie i uzdrawianie chorych" (Mt 4:23; 9:35). Jego uczniowie są wysyłani na tę samą misję: głosić przesłanie Królestwa i uzdrawiać (Mt 10:7). To, co Jezus, mistrz, robi, to właśnie mają robić uczniowie? Głoszenie i nauczanie odbywają się słowami, ale leczenie to to jest znak konkretnego działania. W posłudze Jezusa słowa i czyny zawsze idą w parze. Jego słowa nadają znaczenia działaniu a cuda potwierdzają treść Jego nauczania. Czy nasze działania zawsze są zgodne z naszym przekazem?

Pierwsze słowa Jezusa to pilne wezwanie do jego rodaków, by radykalnie zwrócili się ku Bogu, ponieważ nadszedł nowy czas. Co nowego dzieje się u nas w tym czasie? Pamiętajmy, że Bóg ukazuje się w naszej teraźniejszości jako źródło prawdziwego i wartościowego życia. To jest dzisiejsze przesłanie Jezusa z dzisiejszej Ewangelii, która pokazuje nam Jezusa uzdrawiającego chorych na duszy i ciele przywracając im pełnię życia. Liczne uzdrowienia opisane w Ewangeliach są wyrazem Królestwa Bożego, które teraz pragnie wtargnąć w nasze życie. Pierwsi uczniowie Jezusa są wezwani, by być świadkami zarówno Jego potężnych słów, jak i potężnych czynów.

Dziś Jezus pokazuje nam Królestwo Boże poprzez swoje słowa i czyny, przez Biblię i Sakramenty. Czytając Ewangelie, słyszymy jego słowa, widząc symboliczne działania sakramentów, doświadczamy jego uzdrawiania i życia mocy.

Uczniowie Chrystusa dzisiaj są również wezwani do odpowiedzi na jego zaproszenie do zaangażowania w nowe życie, które nam przynosi. Robienie tego słodkimi słowami otuchy to za mało. Będzie musiała być widoczna w naszym konkretnym zobowiązaniu na rzecz sprawiedliwości i pokoju oraz wszystkiego, co przywróci innym życie, do którego Bóg ich powołuje.