Kochać Boga czynem 

22 listopada 2026

Przeczytaj Słowo Boże

Czytanie z Księgi proroka Ezechiela (Ez 34, 11-12. 15-17)

Tak mówi Pan Bóg: «Oto Ja sam będę szukał moich owiec i będę sprawował nad nimi pieczę. Jak pasterz dokonuje przeglądu swojej trzody, gdy znajdzie się wśród rozproszonych owiec, tak Ja dokonam przeglądu moich owiec i uwolnię je ze wszystkich miejsc, dokąd się rozproszyły w dni ciemne i mroczne. Ja sam będę pasł moje owce i Ja sam będę je układał na legowisku» – mówi Pan Bóg. «Zagubioną odszukam, zabłąkaną sprowadzę z powrotem, skaleczoną opatrzę, chorą umocnię, a tłustą i mocną będę ochraniał. Będę pasł sprawiedliwie». Do was zaś, owce moje, tak mówi Pan Bóg: «Oto Ja osądzę poszczególne owce, barany i kozły».

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła do Koryntian (1 Kor 15, 20-26. 28)

Bracia: Chrystus zmartwychwstał jako pierwociny spośród tych, co pomarli. Ponieważ bowiem przez człowieka przyszła śmierć, przez Człowieka też dokona się zmartwychwstanie. I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni, lecz każdy według własnej kolejności: Chrystus jako pierwociny, potem ci, co należą do Chrystusa, w czasie Jego przyjścia. Wreszcie nastąpi koniec, gdy przekaże królowanie Bogu i Ojcu i gdy pokona wszelką Zwierzchność, Władzę i Moc. Trzeba bowiem, ażeby królował, «aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy». Jako ostatni wróg zostanie pokonana śmierć. A gdy już wszystko zostanie Mu poddane, wtedy i sam Syn zostanie poddany Temu, który Synowi poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkich.

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza (Mt 25, 31-46)

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale, a z Nim wszyscy aniołowie, wtedy zasiądzie na swoim tronie pełnym chwały. I zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, a On oddzieli jednych ludzi od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów. Owce postawi po prawej, a kozły po swojej lewej stronie. Wtedy odezwie się Król do tych po prawej stronie: „Pójdźcie, błogosławieni u Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane dla was od założenia świata!

Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść;
byłem spragniony, a daliście Mi pić;
byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie;
byłem nagi, a przyodzialiście Mnie;
byłem chory, a odwiedziliście Mnie;
byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie”.

Wówczas zapytają sprawiedliwi: „Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym i nakarmiliśmy Ciebie? Albo spragnionym i daliśmy Ci pić? Kiedy widzieliśmy Cię przybyszem i przyjęliśmy Cię, lub nagim i przyodzialiśmy Cię? Kiedy widzieliśmy Cię chorym lub w więzieniu i przyszliśmy do Ciebie?” A Król im odpowie: „Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnie uczyniliście”.

Wtedy odezwie się i do tych po lewej stronie: „Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom!

Bo byłem głodny, a nie daliście Mi jeść;
byłem spragniony, a nie daliście Mi pić;
byłem przybyszem, a nie przyjęliście Mnie;
byłem nagi, a nie przyodzialiście Mnie;
byłem chory i w więzieniu, a nie odwiedziliście Mnie”.

Wówczas zapytają i ci: „Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym albo spragnionym, albo przybyszem, albo nagim, kiedy chorym albo w więzieniu, a nie usłużyliśmy Tobie?” Wtedy odpowie im: „Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tego i Mnie nie uczyniliście”. I pójdą ci na wieczną karę, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego».

O czym jest dzisiejsza Ewangelia?

Dzisiejsza Ewangelia jest ostatnim fragmentem Mateusza w kończącym się roku liturgicznym i zawiera jedną z najbardziej znanych przypowieści Pisma Świętego. Podobnie jak w dwóch poprzednich niedzielach, przypomina, że kiedyś wszystko się skończy, a Bóg jako Król osądzi każdego z nas według tego, jak żył.

Bóg jest obecny w ludziach potrzebujących, którzy żyją obok nas i naszego wsparcia. Miłość okazana głodnym, spragnionym, chorym, więźniom i obcym jest miłością okazaną samemu Bogu i zostanie nagrodzona. Zaniedbanie potrzebujących jest zaniedbaniem Boga i spotka się z karą. Jezus uczy, że sąd dokonuje się już teraz, każdego dnia, a nie dopiero w odległej przyszłości. Sąd Ostateczny ukaże prawdę o życiu, które prowadzimy dziś.

Zastanów się:

  • Dlaczego jedni, stojący po prawicy Syna Człowieczego, zostali nagrodzeni, a drudzy, po lewicy, ukarani?
  • W jaki sposób przypowieść pokazuje, że Sąd Ostateczny dokonuje się już teraz, każdego dnia?
  • W jaki sposób służymy Chrystusowi w potrzebujących w naszej wspólnocie?
  • Czy w naszym otoczeniu są potrzebujący, których nie dostrzegamy i którym nie pomagamy?

Przemyśl

(i) Przyjaciel w potrzebie to prawdziwy przyjaciel Przypowieść o Sądzie Ostatecznym, która jest dzisiejszą Ewangelią znajdziemy tylko u Mateusza, który podobnie jak św. Łukasz posługuje się przypowieściami, by przekazać Jezusowe nauczanie o Królestwie Niebieskim. Warto zauważyć, że dzisiejsza Ewangelia jest jedynym fragmentem Pisma świętego, który tak wyraźnie opisuje Sąd Ostateczny. Siła tej opowieści tkwi w wyrazistych obrazach, dzięki którym słuchacze inaczej spoglądają na relację człowieka z Bogiem. Jezus zaprasza, by przyjrzeć się swojemu życiu i w nim zobaczyć ludzi, którzy nas otaczają i zobaczyć ich oczyma Boga. Ta przypowieść nie tylko opisuje przebieg sądu, ale przede wszystkim wzywa do poważnego potraktowania słów Jezusa i zmiany sposobu życia już dziś. Jego słowa pozwalają ocenić, jak traktujemy decyzję o pójściu przez życie razem z Jezusem, a miarą w tej ocenie jest nasza reakcja na ludzkie cierpienie, które uwidacznia sytuacje, które czynią ludzi najbardziej bezbronnymi: głód, pragnienie, obcość, nagość, chorobę i więzienie.

Warto również zauważyć, że lista potrzebujących układa się w coraz cięższą sekwencję. Głodny człowiek wciąż może iść i szukać pożywienia, ale gdy dołączy do tego pragnienie, brakuje mu sił. Obcy w nowym kraju szybko traci ciepłe ubranie, choruje i w końcu trafia do więzienia. Im większe są jego potrzeby, tym bardziej zostaje wykluczony ze społeczności.

Obraz Sądu pokazany w tej przypowieści jest zakorzeniony w żydowskiej „tradycji mądrościowej”, według której współczucie okazane ubogim jest służbą samemu Bogu: „kto lituje się nad ubogim, pożycza Panu” (Prz 19:17). Można w niej też dostrzec echo proroctwa Iz 58:6-7, według którego Bogu miły jest post wyrażający się w sprawiedliwości, dzieleniu chleba z głodnymi, przyjmowaniu bezdomnych i przyodziewaniu nagich.

Prawda o świecie dwudziestego pierwszego wieku jest taka, że nadal tysiące ludzi kładzie się każdego dnia spać głodnymi, biedacy tracą dach nad głową i są przez wszystkich odrzucani, chorzy nie mają pieniędzy na leczenie, a więźniowie w nieludzkich warunkach czekają na proces. Naszym zadaniem jest dostrzec w nich wszystkich Boga i kochać Go ukrytego w potrzebujących czynem, a nie tylko słowem.

Chociaż widok osób potrzebujący często narusza nasz życiowy komfort, to jest nam dany jako przypomnienie, że dobra tej ziemi według Bożej Woli są przeznaczone dla wszystkich. Ta przypowieść o Sądzie Ostatecznym uczy nas, że dzielenie się z potrzebującymi, nie jest dobrowolnym aktem kierowanym naszym współczuciem, lecz obowiązkiem, z którego będziemy rozliczeni. Zapewnienie ludziom w potrzebie godnego życia to nie nasza dobra wola, lecz ich prawo i nasza droga, która prowadzi do Boga.

(ii) Jak owce i kozy                 W Sądzie Ostatecznym Syn Człowieczy jest Królem i Sędzią. Przychodzi sądzić, oddzielając owce od kóz. Skąd taki obraz?

W Palestynie owce i kozy są częścią krajobrazu. Ludzie wiedzą, że z natury owca jest zwierzęciem łagodnym i bardzo łatwo podążającym za pasterzem. Tak więc naród wybrany w swoim pragnieniu naśladowania woli Bożej porównywał siebie do owiec.

Kozy są przeciwieństwem owiec. Są silniejsze i bardziej skłonne do pójścia własną drogą. Niektóre fragmenty Pisma św. ze względu na autorytatywną władzę nazywają przywódców ludów kozłami (Iz 14.9; Zach 10:3). Przywódcy mieli być pasterzami (Jr 23:1-6; Ez 34), którzy zawiedli w swojej odpowiedzialności, dlatego sam Bóg miał być ich pasterzem (Iz 40:11; Ps 23 [22]; 74[73]:1; 77[76]:21). Naród wybrany przyznawał się do tego, że czasem nie był tak potulny jak owce w swojej relacji z Bogiem (Iz 53:6).

Wybór tych dwóch rodzajów zwierząt w przypowieści o Sądzie Ostatecznym pomaga podkreślić, że wyrok sądu ostatecznego opiera się na naszej uległości lub braku uległości wobec Boga, który zaprasza nas do rozpoznania i służby Jemu w potrzebujących.

Adres

 

ul. Księcia Witolda 2a, Ełk, Poland

Kontakt

 

+48 607 862 464

k.kozkowna2023@gmail.com

Nr konta parafii

 

Bank PKO BP 

52 1020 4724 0000 3102 0028 3887

Wszystkie Prawa Zastrzeżone ©