Parafia bł. Karoliny Kózkówny w Ełku » Na Bożej roli każdy ma szansę żyć aż do końca czasów

Przeczytaj Słowo Boże

Czytanie z Księgi Mądrości (Mdr 12, 13. 16-19)

Panie, nie ma oprócz Ciebie boga, co ma pieczę nad wszystkim, abyś miał dowodzić, że nie sądzisz niesprawiedliwie. Podstawą Twojej sprawiedliwości jest Twoja potęga, wszechwładza Twa sprawia, że wszystko oszczędzasz. Moc swą przejawiasz, gdy się nie wierzy w pełnię Twej potęgi i karzesz zuchwalstwo świadomych. Potęgą władasz, a sądzisz łagodnie i rządzisz nami z wielką oględnością, bo do Ciebie należy moc, gdy zechcesz. Tak postępując nauczyłeś lud swój, że sprawiedliwy powinien być dobrym dla ludzi. I wlałeś swoim synom wielką nadzieję, że po występkach dajesz nawrócenie.

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Rzymian (Rz 8, 26-27)

Bracia: Duch Święty przychodzi z pomocą naszej słabości. Gdy bowiem nie umiemy się modli tak, jak trzeba, sam Duch przyczynia się za nami w błaganiach, których nie można wyrazić słowami. Ten zaś, który przenika serca, zna zamiar Ducha, wie, że przyczynia się za świętymi zgodnie z wolą Bożą.

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza (13, 24-43)

Jezus opowiedział tłumom tę przypowieść: «Królestwo niebieskie podobne jest do człowieka, który posiał dobre nasienie na swojej roli. Lecz gdy ludzie spali, przyszedł jego nieprzyjaciel, nasiał chwastu między pszenicę i odszedł. A gdy zboże wyrosło i wypuściło kłosy, wtedy pojawił się i chwast. Słudzy gospodarza przyszli i zapytali go: „Panie, czy nie posiałeś dobrego nasienia na swej roli? Skąd więc się wziął na niej chwast?”. Odpowiedział im: „Nieprzyjazny człowiek to sprawił”. Rzekli mu słudzy: „Chcesz więc, żebyśmy poszli i zebrali go?”. A on im odrzekł: „Nie, byście zbierając chwast nie wyrwali razem z nim i pszenicy. Pozwólcie obojgu róść aż do żniwa; a w czasie żniwa powiem żeńcom: Zbierzcie najpierw chwast i powiążcie go w snopki na spalenie; pszenicę zaś zwieźcie do mego spichlerza”».

Inną przypowieść im powiedział: «Królestwo niebieskie podobne jest do ziarnka gorczycy, które ktoś wziął i posiał na swej roli. Jest ono najmniejsze ze wszystkich nasion, lecz gdy wyrośnie, jest większe od innych jarzyn i staje się drzewem, tak że ptaki przylatują z powietrza i gnieżdżą się na jego gałęziach».
Powiedział im inną przypowieść: «Królestwo niebieskie podobne jest do zaczynu, który pewna kobieta wzięła i włożyła w trzy miary mąki, aż się wszystko zakwasiło». To wszystko mówił Jezus tłumom w przypowieściach, a bez przypowieści nic im nie mówił. Tak miało się spełnić słowo Proroka: «Otworzę usta w przypowieściach, wypowiem rzeczy ukryte od założenia świata». Wtedy odprawił tłumy i wrócił do domu. Tam przystąpili do Niego uczniowie i prosili Go: «Wyjaśnij nam przypowieść o chwaście». On odpowiedział: «Tym, który sieje dobre nasienie, jest Syn Człowieczy. Rolą jest świat, dobrym nasieniem są synowie królestwa, chwastem zaś synowie Złego. Nieprzyjacielem, który posiał chwast, jest diabeł; żniwem jest koniec świata, a żeńcami są aniołowie. Jak więc zbiera się chwast i spala ogniem, tak będzie przy końcu świata. Syn Człowieczy pośle aniołów swoich: ci zbiorą z Jego królestwa wszystkie zgorszenia i tych, którzy dopuszczaj ą się nieprawości, i wrzucą ich w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Wtedy sprawiedliwi jaśnieć będą jak słońce w królestwie Ojca swego.
Kto ma uszy, niechaj słucha».

O czym jest dzisiejsza Ewangelia?

Dzisiejsza Ewangelia zawiera trzy krótkie przypowieści. Pierwsza, przekazana tylko przez Mateusza, ukazuje Królestwo Niebieskie jako pole, na którym dobre ziarno rośnie obok chwastu aż do żniwa; Tak samo jak ostatniej niedzieli Ewangelista podaje jej wyjaśnienie. Druga przypowieść, którą znajdziemy także w Ewangelii wg. św. Marka i Łukasza (Mk 4,30-32 i Łk 13,18-19), mówi o ziarnie gorczycy. Trzecia przypowieść jest o zaczynie w cieście i znajdziemy ją u Mateusza (Mt 13,33). Wszystkie te krótkie opowiadania uczą, że Boże panowanie zaczyna się skromnie i niepozornie, lecz jest przeznaczone dla wszystkich i ostatecznie obejmie całe stworzenie.

Zastanów się:

Dlaczego właściciel pola nie zgadza się na usunięcie chwastów z pola przed żniwami?
W jaki sposób można porównać działanie Boga do ziarna gorczycy i drożdży?
Jak doświadczamy Bożej cierpliwości wobec nas?
W jakich obszarach powinniśmy być wobec siebie cierpliwi?

Przemyśl

(i) Chwasty wśród dobrych nasion Historia opisuje powszechne doświadczenie rolników. Mimo tego, że sieją tylko dobre nasiona na przygotowaną glebę to niezmiennie, gdy nasiona zboża zaczynają kiełkować, wraz z nim pojawiają się chwasty. Dlatego przynajmniej raz, a najczęściej dwa razy, rolnicy oczyszczają swoje pola, usuwając chwasty. Czynią to, aby dać większą szansę na wzrost dobremu ziarnu, które zostało zasiane. Prawie nigdy nie zdarza się, by dobry rolnik pozwolił na wzrost dobrych nasion i chwastów na tym samym polu.

W przypowieści, którą usłyszeliśmy ostatniej niedzieli Jezus porównał rozprzestrzenianie się Królestwa Niebieskiego do działania siewca. Słuchaczami Jezusa byli zwyczajni ludzie uprawiający na co dzień ziemię, którzy wiedzieli, że chwasty muszą być wyrwane z pola, jeśli uprawa ma przynieść dobry plon.

Dlaczego więc Jezus opowiada przypowieść o dobrym ziarnie, które rośnie razem z chwastem aż do żniwa? W ten sposób Pan Jezus chce, aby słuchacze zrozumieli, że Siewca z Jego przypowieści nie jest zwykłym rolnikiem, a Jego ziarno nie jest zwyczajnym zbożem. Polem, na którym je rozsiewa, jest ludzkie życie i środowisko, w którym żyją Jego słuchacze. Ten niezwykły Siewca pozwala dobremu i złemu rosnąć obok siebie, choć wie, z jakimi trudnościami spotka się dobre ziarno w czasie swojego wzrostu. On jednak nie działa pochopnie, aby przez przypadek nie zniszczyć tego, co dobre. Patrząc na swoją rolę, zachowuje cierpliwość. Innymi słowy On nie nakazuje ogólnego sprzątania świata, by wyeliminować wszystkich, którzy nie odpowiadają na Jego posłanie i nie spełnią wymagań życia w Jego Królestwie. Na Bożej roli każdy ma szansę współistnieć aż do końca czasów.

Ta cierpliwość i powszechna miłość Boga zarówno do grzeszników, jak i uczniów Słowa Bożego zostały wypowiedziane już wcześniej przez Jezusa w czasie Kazania na Górze (Mt 5,43-48). Dla św. Pawła Boża cierpliwa dobroć jest naszą szansą na nawrócenie (Rz 2,4). To pokazuje, że zarówno ludzie otwarci na Boga jak i ci, którzy zamknęli swoje serca na Jego Słowa, mogą współistnieć w naszym świecie, ale na końcu historii swojego życia poznają, że wszystko ma swój czas: Jest czas na siew, na uprawę i na zbiory.

W Biblii żniwa są obrazem sądu ostatecznego (Ap 14,15), ponieważ niosą w sobie znak końca ziemskiego życia, końca ziemskiej egzystencji. To moment, w którym ziemskie życie (plon) osiąga pełną dojrzałość. Jest to moment, w którym kończy się proces naszego wzrastania, kształtowany przez codzienne wybory.

Ta przypowieść przypomina nam, że żyjemy w świecie, w którym dobro dojrzewa obok zła, a nasze decyzje wyrażają sposób naszego dojrzewania do życia wartościami Królestwa Niebieskiego. Kres życia to „czas zbiorów” — ostateczny sąd, który odsłoni wartość naszych wyborów i pokaże, czy należymy do Królestwa Niebieskiego, czy do „królestwa nieprawości”.

Wsłuchując się w Jezusową przypowieść o chwaście rosnącym wśród zbóż warto zapytać czy w naszej społeczności jesteśmy tak cierpliwi wobec siebie, jak Bóg jest cierpliwy wobec nas? Możemy ulec pokusie, by ekskomunikować kłopotliwych i słabych członków lub tych, którzy się z nami nie zgadzają? Możemy też być bardzo niecierpliwi wobec siebie i życzyć sobie, żebyśmy nie mieli już wad. Jezus mówi nam, że cierpliwość wobec siebie jest nieodzowną częścią naszego życia.

(ii) Wielkie rzeczy mają drobne początki Przypowieści o ziarnie gorczycy i zaczynie łączy jedna myśl: to, co na początku wydaje się bardzo małe i niepozorne, użyte we właściwy sposób, może ujawnić wielką moc. Drobne ziarno gorczycy, zasiane i pielęgnowane, wyrasta w krzew dający cień i schronienie ptakom. Niewielka ilość zaczynu potrafi przemienić całe ciasto, sprawiając, że wyrośnie i stanie się chlebem. Tak więc w życiu pamiętać należy, że między skromnym początkiem a końcowym efektem niezależnie od tego czy jest to początek rzeczy dobrych, czy złych zazwyczaj istnieje zaskakująca dysproporcja.

W przypowieściach o ziarnku gorczycy i zaczynie Jezus pokazuje, że to, co pokorne i niepozorne, może stać się czymś wielkim i ważnym. Boże panowanie rozpoczęło się skromnie — od Jego nauczania — a jednak zaczęło przemieniać ludzkie serca i wspólnoty. Podobnie w codziennym życiu trwałe wartości prawa naturalnego i Bożych przykazań mogą wydawać się mało znaczące, a nawet łatwo je lekceważyć. Z czasem jednak okazuje się, że właśnie takie małe na początku sprawy niosą obietnicę głębokiej przemiany duchowej i społecznej.

Nasze codzienne świadectwo o Jezusie także może wydawać się małe i nieznaczące. Uczciwie wykonana praca, obrona osoby krzywdzonej w autobusie lub w miejscu pracy, poświęcenie czasu słabszemu uczniowi — to proste gesty, lecz przypominają ziarno gorczycy i zaczyn. Nie są daremne: z czasem, powtarzane przez wielu ludzi, mogą przemieniać sposób myślenia i relacje między ludźmi. Jak mówi przysłowie, nawet mała lampka zapalona w ciemności może dać nadzieję komuś, kto szuka drogi.