Parafia bł. Karoliny Kózkówny w Ełku » Nikt nie jest tak bogaty, by nie potrzebował pomocy innych ludzi

Przeczytaj Słowo Boże

Czytanie z Księgi proroka Izajasza (Iz 55, 1-3)

Tak mówi Pan: «Wszyscy spragnieni, przyjdźcie do wody, przyjdźcie, choć nie macie pieniędzy! Kupujcie i spożywajcie, dalejże, kupujcie bez pieniędzy i bez płacenia za wino i mleko! Czemu wydajecie pieniądze na to, co nie jest chlebem? I waszą pracę – na to, co nie nasyci? Słuchajcie Mnie, a jeść będziecie przysmaki i dusza wasza zakosztuje tłustych potraw.
Nakłońcie uszu i przyjdźcie do Mnie, posłuchajcie Mnie, a dusza wasza żyć będzie. Zawrę z wami wieczyste przymierze; niezawodne są łaski dla Dawida»

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Rzymian (Rz 8, 35. 37-39)

Bracia: Któż nas może odłączyć od miłości Chrystusowej? Utrapienie, ucisk czy prześladowanie, głód czy nagość, niebezpieczeństwo czy miecz? Ale we wszystkim tym odnosimy pełne zwycięstwo dzięki Temu, który nas umiłował. I jestem pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani Zwierzchności, ani rzeczy teraźniejsze, ani przyszłe, ani Moce, ani co jest wysoko, ani co głęboko, ani jakiekolwiek inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza (Mt 14, 13-21)

Gdy Jezus usłyszał o śmierci Jana Chrzciciela, oddalił się stamtąd łodzią na pustkowie, osobno. Lecz tłumy zwiedziały się o tym i z miast poszły za Nim pieszo. Gdy wysiadł, ujrzał wielki tłum. Zlitował się nad nimi i uzdrowił ich chorych.
A gdy nastał wieczór, przystąpili do Niego uczniowie i rzekli: «Miejsce to jest pustkowiem i pora już późna. Każ więc rozejść się tłumom: niech idą do wsi i zakupią sobie żywności».
Lecz Jezus im odpowiedział: «Nie potrzebują odchodzić; wy dajcie im jeść!»
Odpowiedzieli Mu: «Nie mamy tu nic prócz pięciu chlebów i dwóch ryb».
On rzekł: «Przynieście Mi je tutaj».
Kazał tłumom usiąść na trawie, następnie wziąwszy pięć chlebów i dwie ryby, spojrzał w niebo, odmówił błogosławieństwo i połamawszy chleby, dał je uczniom, uczniowie zaś tłumom. Jedli wszyscy do syta, a z tego, co pozostało, zebrano dwanaście pełnych koszy ułomków. Tych zaś, którzy jedli, było około pięciu tysięcy mężczyzn, nie licząc kobiet i dzieci.

O czym jest dzisiejsza Ewangelia?

Dzisiejsza Ewangelia opisuje pierwszy z dwóch cudów rozmnożenia chleba w Ewangelii według Mateusza; drugi znajduje się w Mt 15,32-39. Mateusz umieszcza tę scenę ukazaną w dzisiejszej Ewangelii tuż po śmierci Jana Chrzciciela z rozkazu Heroda Tetrarchy (Mt 14,1-12). Jezus odchodzi wtedy na miejsce pustynne, lecz tłumy idą za Nim. Widząc ich, Jezus okazuje współczucie i uzdrawia chorych. Następnie, dzięki pięciu chlebom i dwóm rybom przyniesionym przez uczniów, dokonuje cudu, który pomaga im lepiej zrozumieć, kim On jest.

Zastanów się:

Co cud rozmnożenia chleba objawia nam o Jezusie?
Czego ten cud uczy nas o uczniach?
Jakie małe dary możemy dziś połączyć, aby cud dzielenia się stał się możliwy?

Przemyśl

Pięć chlebów i dwie ryby dla pięciu tysięcy ludzi Choć każdy z Ewangelistów ukazuje cud rozmnożenia chleba to jednak każdy z nich robi to w nieco inny sposób (Mk 6,30-44; Mt 14,13-21; Łk 9,10-17; J 6,1-15). Mateusz i Łukasz idą za układem Ewangelii Marka, wprowadzając własne akcenty do okoliczności jakie towarzyszą rozmnożeniu. Mateusz umieszcza tę scenę po odrzuceniu Jezusa w Nazarecie (Mt 13,35-58) i po opisie śmierci Jana Chrzciciela (Mt 14,1-12), ale przed wydarzeniem chodzenia Jezusa po wodzie (Mt 14,45-52). Pomija jednak wysłanie Dwunastu z misją głoszenia bliskości królestwa Bożego, o którym Marek wspomina przed relacją o śmierci Jana Chrzciciela (Mk 6,14-29).

Różnica między Markiem a Mateuszem polega na różnicy w jaki sposób opisują rolę uczniów w tym wydarzeniu. W obu Ewangeliach uczniowie proszą Jezusa, by odesłał tłum. Oni autentycznie martwią się o to, aby ci ludzie nie byli głodni. Jezus zamiast ich zatroskania o losy tłumu zaproponował im, by sami coś zrobili z tą sytuacją. Jak uczniowie reagują na tę pozornie niemożliwą prośbę? W Marku sprzeciwiają się, że nie są w stanie nic zrobić. Nawet przy dwustu denarach (równowartość dwustu dziennych pensji zwykłego robotnika [por. Mt 20:10) nie byłoby możliwe nakarmienie tak ogromnej grupy. W Ewangelii Mateusza przeciwnie, od razu mówią Jezusowi, że mają pięć bochenków i dwie ryby (Mt 14). Uczniowie w Ewangelii Mateusza są przedstawieni jako ludzie wiary, ale ich wiara jest wciąż mała i słaba (Mt 6:30; 8:26; 14:31; 16:8; 17:20). Jezus chce przez ten cud nie tylko pomóc ludziom zgromadzonym wokół Niego, ale jednocześnie chce pogłębić wiarę uczniów.

Podobnie dzieje się z czytelnikami Ewangelii Mateusza: nieustannie potrzebujemy pomocy Jezusa, aby wzrastać w wierze. Gotowość uczniów, by ofiarować to, co mają, pozwala Jezusowi pobłogosławić ich dar i nakarmić tłumy. Bez Niego byłoby to niemożliwe; z Nim staje się możliwe. Jezus działa z współczucia (Mt 9,36; 14,14; 15,32). Gdy Jego współczucie łączy się z naszą wiarą i współpracą, mogą wydarzyć się cuda.

Współczucie i ufność uczniów zachęcają nas do naśladowania ich postawy. W dzisiejszym świecie nie brakuje sytuacji, w których potrzebna jest pomoc: miliony ludzi cierpią z powodu głodu, chorób, bezrobocia, dyskryminacji, wojen i wielu innych nieszczęść. Łatwo wtedy powiedzieć: „Problem jest zbyt wielki, by cokolwiek zrobić” — i po prostu odejść.

Przykład uczniów zachęca nas, byśmy pomagali na tyle, na ile możemy. Choć nasza pomoc może wydawać się niewielka i dotyczyć tylko kilku osób, to jednak dla potrzebujących ma ona ogromne znaczenie. Lekarz nie uzdrowi wszystkich chorych, ale nie przestaje leczyć tych, którym może pomóc. Nikt nie jest tak biedny, by nie mógł się dzielić ani tak bogaty, by nie potrzebował pomocy innych ludzi.

Przedsmak Eucharystii Wszystkie cztery Ewangelie mówią, że Jezus wziął chleby, spojrzał ku niebu, odmówił błogosławieństwo, połamał je i dał uczniom, aby rozdali je tłumom (Mk 6,41; Mt 14,19; Łk 9,16; J 6,11-12). Te gesty przypominają słowa i czynności znane z Eucharystii sprawowanej w pierwszych wspólnotach chrześcijańskich (Mt 26,26-27; 1 Kor 11,23-24). Ponieważ Eucharystię nazywano „łamaniem chleba” (Mt 26,26; Mk 14,22; Łk 22,19; 24,30.35; Dz 2,42.46; 27,35), możliwe, że Mateusz widzi w tym wydarzeniu zapowiedź celebracji eucharystycznej. Opis rozmnożenia chleba nie jest więc tylko prostą relacją z minionego wydarzenia. Pierwsi chrześcijanie rozumieli Eucharystię jako sposób, w jaki Jezus nadal okazuje swoją miłość, uzdrawia i karmi wspólnotę tym, co ludzie przynoszą Panu i czym dzielą się między sobą.

Każda Eucharystia przypomina nam, że — podobnie jak Jezus — mamy troszczyć się o chorych, głodnych i opuszczonych. Być może oni również szukają Jezusa, jak tłum z dzisiejszej Ewangelii. W świecie wciąż istnieje głód i pragnienie Boga. Jeśli my, chrześcijanie, nie będziemy na nie odpowiadać, gdzie zagubieni Go odnajdą? Słowa Jezusa: „Dajcie im jeść” (Mt 14,16) są skierowane do nas za każdym razem, gdy uczestniczymy we Mszy Świętej. Niech wezwanie: „Bierzcie i jedzcie z tego wszyscy” towarzyszy naszej codziennej modlitwie, w której powierzamy Bogu potrzeby świata.