Parafia bł. Karoliny Kózkówny w Ełku » Posłani aby służyć w duchu pokornej miłości

Przeczytaj Słowo Boże

Czytanie z Księgi Wyjścia (Wj 19, 1-6a)

W trzecim miesiącu po wyjściu z Egiptu Izraelici przybyli na pustynię Synaj i rozbili obóz na pustyni. Izrael obozował tam naprzeciw góry.

Mojżesz wstąpił wtedy do Boga, a Pan zawołał na niego z góry i powiedział: „Tak powiesz domowi Jakuba i to oznajmisz synom Izraela: Wyście widzieli, co uczyniłem Egiptowi, jak niosłem was na skrzydłach orlich i przywiodłem was do Mnie.

Teraz jeśli pilnie słuchać będziecie głosu mego i strzec mojego przymierza, będziecie szczególną moją własnością pośród wszystkich narodów, gdyż do Mnie należy cała ziemia. Lecz wy będziecie Mi królestwem kapłanów i ludem świętym”.

Czytanie z Listu św. Pawła do Rzymian (Rz 5, 6-11)

Bracia: Chrystus umarł za nas jako za grzeszników w oznaczonym czasie, gdyśmy jeszcze byli bezsilni. A nawet za człowieka sprawiedliwego podejmuje się ktoś umrzeć tylko z największą trudnością. Chociaż może jeszcze za człowieka życzliwego odważyłby się ktoś ponieść śmierć. Bóg zaś okazuje nam swoją miłość właśnie przez to, że Chrystus umarł za nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami.

Tym bardziej więc będziemy przez Niego zachowani od karzącego gniewu, gdy teraz przez Krew Jego zostaliśmy usprawiedliwieni. Jeżeli bowiem, będąc nieprzyjaciółmi, zostaliśmy po jednani z Bogiem przez śmierć Jego Syna, to tym bardziej będąc już pojednani, dostąpimy zbawienia przez Jego życie. I nie tylko to, ale i chlubić się możemy w Bogu przez Pana naszego Jezusa Chrystusa, przez którego teraz uzyskaliśmy pojednanie.

Z Ewangelii według św. Mateusza (Mt 9, 36 – 10, 8)

Jezus widząc tłumy ludzi, litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni, jak owce niemające pasterza. Wtedy rzekł do swych uczniów: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo”.

Wtedy przywołał do siebie dwunastu swoich uczniów i udzielił im władzy nad duchami nieczystymi, aby je wypędzali i leczyli wszelkie choroby i wszelkie słabości.

A oto imiona dwunastu apostołów: pierwszy Szymon, zwany Piotrem i brat jego Andrzej, potem Jakub, syn Zebedeusza, i brat jego Jan, Filip i Bartłomiej, Tomasz i celnik Mateusz, Jakub, syn Alfeusza i Tadeusz, Szymon Gorliwy i Judasz Iskariota, ten, który Go zdradził.

Tych to Dwunastu wysłał Jezus, dając im następujące wskazania: „Nie idźcie do pogan i nie wstępujcie do żadnego miasta samarytańskiego. Idźcie raczej do owiec, które poginęły z domu Izraela. Idźcie i głoście: „Bliskie już jest królestwo niebieskie”. Uzdrawiajcie chorych, wskrzeszajcie umarłych, oczyszczajcie trędowatych, wypędzajcie złe duchy. Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie”.

O czym jest dzisiejsza Ewangelia?

Dzisiejsza Ewangelia oraz te czytane w czasie trzech kolejnych niedziel pokazują wskazania, których Jezus udziela swoim uczniom, ucząc ich, jak głosić i głosić Ewangelię Królestwa Bożego (Mt 10).

Dzisiaj słyszymy, jak Jezus posyła Apostołów, aby czynili to, co On sam czynił: głosili Królestwo Niebieskie, uzdrawiali chorych, wypędzali złe duchy i nieśli pokój płynący z życia zgodnego z wolą Bożą. Posyła ich do własnego ludu, by swoim świadectwem prowadzili innych do zobaczenia w Nim Zbawiciela.

Zastanów się:

Dlaczego Jezus posłał apostołów na misje dopiero wtedy, gdy doświadczyli bycia z Nim przez pewien czas?
Dlaczego apostołowie zostają posłani najpierw do zagubionych owiec domu Izraela, a nie od razu do wszystkich?

Dokąd Jezus posyła dziś naszą wspólnotę?

Przemyśl

Według wczesnej tradycji chrześcijańskiej istniała grupa bliskich towarzyszy Jezusa, którzy mieszkali z nim, widzieli co robi, słuchali jego nauk, a później zostali przez niego wysłani. To są ci których tradycja Kościoła nazywa Dwunastoma Apostołami. Wyraz "apostoł" pochodzi od greckiego słowa oznaczającego "wysyłać". Dwunastu Apostołów odgrywało rolę przywódczą we wczesnej wspólnocie, co widać w różnych fragmentach (Ap 1:13; J 20:22-23). Wśród nich Piotr zawsze zajmuje szczególne miejsce, a jego przywódcza rola została doceniona przez wszystkich Ewangelistów (Mk 16:7; Łk 24:34; J 21:1-19).

(ii) Dlaczego Jezus powołał i nazwał „Apostołami” dwanaście osób? W Piśmie Świętym liczba dwanaście jest liczbą symboliczną. Pod dwunastką umieszczoną w Biblii kryje się prawda mówiąca, że Izrael składał się z dwunastu plemion (Rdz 49:28; Wj 24:4, 28:21; 39:14; Nb 26:55; Ez 47:13; 1 kg 18:31; Mt 19:28), które Bóg uczynił „Narodem Wybranym”. Jezus wybrał dwunastu bliskich towarzyszy, by symbolizować pragnienie odbudowy ludu Izraela (symbol dwunastu plemion). W Nowym Testamencie "Dwunastu" stało się powszechną nazwą dla Apostołów (Mt 10:5; 19:28; 20:17). Nawet gdy Judasz nie był już jednym z nich, a jego następca nie został jeszcze wybrany, wciąż nazywano ich "Dwunastoma" (1 Kor 15:5). Chociaż wszyscy apostołowie byli mężczyznami, to kobiety także towarzyszyły Jezusowi przez całą jego posługę i były wierne aż do końca (Łk 8:1-3; 23:49,55-56). To one stały się pierwszymi świadkami Zmartwychwstania (Mk 16:1-8; Łk 24:1-12; Mt 28:1-10; J 20:12,11-18).

Mateusz nie wspomina o powołaniu wszystkich dwunastu bliskich towarzyszy Jezusa. Pokazuje jedynie, jak pierwsza czwórka; Szymon, Andrzej, Jakub i Jan została powołana na początku posługi Jezusa (Mt 4:18-22), a później powołanie Mateusza (Mt 9:9-13). Wszyscy powołani poświęcają swoje dotychczasowe zajęcia i obowiązki "by być z Jezusem", jak to ujął św. Marek, oni byli z Nim by uczyć się z tego, co On czynił i czego nauczał. On uczył ich jaki powinien być stosunek ucznia do mistrza. Dopiero po tym, kiedy w pełni doświadczyli życia z Jezusem, On wysyła ich na misję głoszenia, że „Bliskie już jest królestwo niebieskie” (Mk 3:13-14).

Ewangelizacji, czyli dzielenia się Dobrą Nowiną z innymi, nie można się nauczyć samemu na podstawie chociażby najwspanialszej książki napisanej przez najwspanialszego profesora. Tylko uczniowie Jezusa, którzy spędzą z nim część swojego życia mogą zostać apostołami. Ewangelizacji uczymy się z doświadczenia relacji Uczeń-Mistrz, głębokiej, osobistej więzi jaka powstaje między uczniami a Jezusem. Tylko wtedy możemy zostać wysłani jako słudzy, a nie jako mistrzowie. Jezus jest Panem, a my jesteśmy sługami (Mk 10:42-44; Mt 18:1-3). Służba, o którą jesteśmy proszeni, to pokorna miłość (Mt 9:36; J 13:12-17) wylana na tych, którzy nas otaczają. W wspólnocie chrześcijańskiej wszyscy jesteśmy powołani do głoszeni Ewangelii i służby potrzebującym. Trzeba jednak ciągle zwracać uwagę na to, aby nie zacząć traktować tej odpowiedzialności jako sposobu na zdobycie władzy i prestiżu lub aby nie popaść w pułapkę pragnienia szacunku i przywilejów. Jeżeli coś takiego pojawi się w nas to znaczy, że coś w naszej relacji Uczeń/Mistrz z Jezusem poszło nie tak, zamieniliśmy się rolami. Staliśmy się panami i używamy Jezusa do własnych celów.

(ii) "Idź do Zagubionych Owiec z Domu Izraela" Tylko w Ewangelii Mateusza Jezus wysyła Dwunastu z rozkazem, by najpierw udali się do zagubionych owiec Domu Izraela. Mateusz pokazuje Jezusa jako prawdziwego Żyda i często podkreśla, że spełnia obietnice Starego Testamentu (Mt 1:22-23; 9:17; 12:16-21 itd.). Jego stosunek do żydowskich Pism i prawa jest podsumowany w Mt 5:17-18. On doprowadza to czego naucza prawo i przepowiadają prorocy do spełnienia. On nie znosi tego, co Bóg uczynił dla swojego ludu. Sam Jezus koncentruje się na ludzie Izraela za swojego życia (Mt 15,21-28). Dopiero pod koniec swojego ziemskiego życia Jezus daje apostołom, zgromadzonym na górze Oliwnej, pozwolenie, by pójść do wszystkich narodów i uczynić z nich Jego uczniami (Mt 28,16-20).

W Dziejach Apostolskich widzimy, że Paweł zawsze zaczyna ewangelizację od Żydów (Dz 8:5; 13:5; 14; 17:2; 28:17; 23; itd.), ponieważ jako wybrany lud Boży mają prawo słyszeć pierwsi przesłanie Jezusa (Rz 1:16; 2:9-10). Dopiero gdy Żydzi odmawiają, Paweł zwraca się do pogan (Dz 13:46; 18:6; 28:28). Taki sposób przedstawiania misji Jezusa i Jego Apostołów pokazuje nam, że Bóg nigdy nie rezygnuje ze swojego ludu. Pozostaje wierny swoim obietnicom nawet wtedy, gdy ten lud nie odpowiada na Jego posłanie.

Bóg nigdy nie rezygnuje z którzy należą do Niego, nie pozostawia ich w stanie beznadziei i zagubienia, w korupcji i niemoralności! To właśnie do tych, którzy stali się zagubieni, Jezus chce nas posłać. Bóg nigdy nie rezygnuje ze swoich dzieci. My też nie powinniśmy rezygnować z tych, którzy nie chcą nas słuchać.