Parafia bł. Karoliny Kózkówny w Ełku » Słabość i bezradność, która zbawia

Słabość i bezradność, która zbawia

Przeczytaj Słowo Boże

Czytanie z Księgi Proroka Izajasza (49,3,5-6)

Pan rzekł do mnie: «Tyś Sługą moim, Izraelu, w tobie się rozsławię». Wsławiłem się w oczach Pana, Bóg mój stał się moją siłą. A teraz przemówił Pan, który mnie ukształtował od urodzenia na swego Sługę, bym nawrócił do Niego Jakuba i zgromadził Mu Izraela. I mówił: «To zbyt mało, iż jesteś Mi Sługą dla podźwignięcia pokoleń Jakuba i sprowadzenia ocalałych z Izraela. Ustanowię cię światłością dla pogan, aby moje zbawienie dotarło aż do krańców ziemi».

Czytanie z 1 Listu św. Pawła do Koryntian (1.1-3)

Paweł, z woli Bożej powołany na apostoła Jezusa Chrystusa i Sostenes, brat, do Kościoła Bożego w Koryncie, do tych, którzy zostali uświęceni w Jezusie Chrystusie i powołani do świętości wespół ze wszystkimi, którzy na każdym miejscu wzywają imienia Pana naszego Jezusa Chrystusa, ich i naszego Pana.
Łaska wam i pokój od Boga Ojca naszego, i Pana Jezusa Chrystusa.

Z Ewangelii według św. Jana (1.29-34)

Jan zobaczył Jezusa, nadchodzącego ku niemu i rzekł: «Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata. To jest Ten, o którym powiedziałem: „Po mnie przyjdzie Mąż, który mnie przewyższył godnością, gdyż był wcześniej ode mnie”. Ja Go przedtem nie znałem, ale przyszedłem chrzcić wodą w tym celu, aby On się objawił Izraelowi».
Jan dał takie świadectwo: «Ujrzałem Ducha, który jak gołębica zstępował z nieba i spoczął na Nim. Ja Go przedtem nie znałem, ale Ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodą, powiedział do mnie: „Ten, nad którym ujrzysz Ducha zstępującego i spoczywającego nad Nim, jest Tym, który chrzci Duchem Świętym”.
Ja to ujrzałem i daję świadectwo, że On jest Synem Bożym».

O czym jest dzisiejsza Ewangelia?

W Kalendarzu Liturgicznym, po Adwencie i Czasie Bożego Narodzenia następuje tzw. Czas Zwykły. Okres ten rozpoczyna się Niedzielą Chrztu Pańskiego, który obchodziliśmy w ubiegłą niedzielę. W Lekcjonarzu Kościoła Katolickiego jest obecny rok poświęcony czytaniu Ewangelii według św. Mateusza i jest oznaczony jako „Rok A”. Druga Niedziela jednak prezentuje nam fragment Ewangelii Jana. Dzieje się tak aby jeszcze raz pokazać słuchaczom świadectwo Jana Chrzciciela. Spotykamy w niej Jana, który po chrzcie Jezusa wyraźnie ogłasza ludziom, kim naprawdę jest Jezus. W swoim świadectwie określa Jezusa jako Baranka. Baranek jest obraz biblijnym zaczerpniętego z Księgi Proroka Izajasza określającym Mesjasza.

Zastanów się:

Jakie jest znaczenie Baranka Paschalnego w obchodach Święta Paschy?
Jaka jest relacja między Barankiem u Izajasza a Jezusem?
Jakie rodzaje posług mamy w naszej Wspólnocie Chrześcijańskiej? Czego możemy się nauczyć od Jezusa „Baranka Bożego” w tych posługach?

Przemyśl

(i) Jezus jako Baranek Paschalny W Księdze Wyjścia czytamy, że Faraon, król Egiptu, wielokrotnie odmawiał Izraelitom pozwolenia na opuszczenie Egiptu. Ostatecznie został zmuszony do zgody na wyjście Izraelitów z Egiptu, gdy jego lud poniósł najsurowszą karę, którą była śmierć pierworodnych zarówno ludzi, jak i zwierząt (Wj 11:1-10; 12:29-42). W przygotowaniu do tej nocy w czasie której Anioł Śmierci przeszedł nad Egiptem Izraelici obchodzili święto Paschy (Wj 12:1-14). Główną czynnością tego święta było zabicie Baranka bez skazy, którego krew użyto do pomalowania odrzwi domów, w których przebywali Izraelici spożywający posiłek, na który składało się mięso zabitego baranka wraz z gorzkimi ziołami. Posiłek ten spożywano razem przez rodzinę lub grupę rodzin w ściśle określony przez Boga, ustami Mojżesza rytuale.

Posmarowane krwią baranka odrzwia domów były znakiem, że w tym domu przebywa rodzina izraelska, w której nikt nie powinien być zabity (Wj 12:21-28). Tym sposobem krew baranka zbawiła izraelitów od śmierci.

W dzisiejszej Ewangelii widzimy, jak Jan Chrzciciel wskazuje na Jezusa i nazywa go prawdziwym barankiem paschalnym. Jezus jest prawdziwym wyzwolicielem swojego ludu, który nie tyko wyzwala ale przede wszystkim zbawia swój lud od śmierci. Jan poprzez swój głos zaprasza wszystkich, którzy szukają prawdziwego wyzwolenia, by poszli za Jezusem.

(ii) Jezus jako sługa Pana Naród Izraela żył w oczekiwaniu Zbawiciela - Mesjasza. Rozważając postać oczekiwanego przez Izraelitów Zbawiciela-Mesjasza musimy pamiętać, że był taki czas, gdy Izrael był potężnym państwem nie tylko pod względem militarnym, ale i gospodarczym. Było to za czasów panowania królów. Jednak ten okres zakończył się katastrofą. W VIII wieku przed narodzeniem Chrystusa najpierw królestwo północne zostało całkowicie zniszczone przez Asyrię, a potem w VI wieku Juda zostały całkowicie zniszczona przez Babilończyków a lud został wzięty ponownie do niewoli, ale tym razem „niewoli babilońskiej.” Od tego czasu Izrael nie był już potężnym państwem, które byłoby w stanie samodzielnie odzyskać utraconą wolność. Tym czym żył Naród Wybrany była nadzieja, że Bóg ich ponownie zbawi i ta nadzieja nigdy w nich nie zgasła. Wielu marzyło, że wyzwoliciel - Mesjasz, którego Bóg ześle, będzie potężnym przywódcą politycznym i odda im utraconą ziemię oraz wolność. Tylko nieliczni rozumieli swoją nową sytuację i postrzegali Zbawiciela nie jako potężnego przywódcę politycznego, lecz raczej jako pokornego i pogardzanego sługę. W ich oczach Mesjasz w pokorze miał przyjąć wszystkie zniewagi i cierpienia swojego ludu i taką postawą ocalić siebie i innych. Postać ta została później nazwana "Cierpiącym Sługą Jahwe". W Księdze Proroka Izajasza znajdują się cztery hymny, które są prorockim orędziem skierowanym do ludu wyjaśniającymi jak ludzie mają rozumieć misję Mesjasza, „Cierpiącego Sługi Jahwe” (Is 42:1-9; 49:1-6; 52:13-53:12). Zbawienie nie przychodzi od potężnego króla, lecz od pokornego sługi, nie od władzy, lecz od słabości. Ta tajemnicza postać „Cierpiącego Sługi Jahwe”, który niby Paschalny Baranek składa ofiarę ze swojego życia pokazuje słuchaczom tych tekstów, że to właśnie w słabości i bezradności ludzie najbardziej odczują, że to Bóg zbawia, że Bóg jest ich zbawieniem.

Na początku tego roku słowo Boże podkreśla, że Jezus jest zarówno Barankiem (Ewangelia), jak i Sługą (Pierwsze czytanie). Ma nam to przypomnieć, że nasze życie jako chrześcijan ma sens w stopniu, w jakim jesteśmy gotowi ofiarować je dla innych (J 15,12-14) w duchu pokornej służby (J 13,14-15).

W naszych wspólnotach mamy okazje do różnych posług a nawet i usług. Jak żyjemy tymi posługami? Czy przyjmujemy te posługi, aby stać się ważnymi w oczach innych? Prośmy o ducha pokory, aby tak jak Jezus, pokornie służyć naszym braciom i siostrom.