Parafia bł. Karoliny Kózkówny w Ełku » To co najcenniejsze, prawdziwe, jedyne za co warto życie dać …

Czytanie z Pierwszej Księgi Królewskiej (1 Krl 3.5.7-12)

W Gibeonie Pan ukazał się Salomonowi w nocy, we śnie. Wtedy Bóg rzekł: «Proś o to, co mam ci dać».
A Salomon odrzekł: «O Panie, Boże mój, Ty ustanowiłeś królem Twego sługę w miejsce Dawida, mego ojca, a ja jestem bardzo młody i nie umiem rządzić. Ponadto Twój sługa jest pośród Twego ludu, który wybrałeś, ludu mnogiego, którego nie da się zliczyć ani też spisać z powodu jego mnóstwa. Racz więc dać Twemu słudze serce rozumne do sądzenia Twego ludu i rozróżniania dobra od zła, bo któż zdoła sądzić ten lud Twój tak liczny?»
Spodobało się Panu, że właśnie o to Salomon poprosił. Bóg więc mu powiedział: «Ponieważ poprosiłeś o to, a nie poprosiłeś dla siebie o długie życie ani też o bogactwa, i nie poprosiłeś o zgubę twoich nieprzyjaciół, ale prosiłeś dla siebie o umiejętność rozstrzygania spraw sądowych, oto spełniam twoje pragnienie i daję ci serce mądre i pojętne, takie, że podobnego tobie przed tobą nie było i po tobie nie będzie».

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Rzymian (Rz 8.28-30)

Bracia: Wiemy, że Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra, z tymi, którzy są powołani według Jego zamysłu. Albowiem tych, których przedtem poznał, tych też przeznaczył na to, by się stali na wzór obrazu Jego Syna, aby On był Pierworodnym między wielu braćmi. Tych zaś, których przeznaczył, tych też powołał, a których powołał – tych też usprawiedliwił, a których usprawiedliwił – tych też obdarzył chwałą.

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza (13, 44-52)

Jezus opowiedział tłumom taką przypowieść: «Królestwo niebieskie podobne jest do skarbu ukrytego w roli. Znalazł go pewien człowiek i ukrył ponownie. Uradowany poszedł, sprzedał wszystko, co miał i kupił tę rolę. Dalej, podobne jest królestwo niebieskie do kupca poszukującego pięknych pereł. Gdy znalazł jedną drogocenną perłę, poszedł, sprzedał wszystko, co miał i kupił ją». «Dalej, podobne jest królestwo niebieskie do sieci, zarzuconej w morze i zagarniającej ryby wszelkiego rodzaju. Gdy się napełniła, wyciągnęli ją na brzeg i usiadłszy, dobre zebrali w naczynia, a złe odrzucili. Tak będzie przy końcu świata: wyjdą aniołowie, wyłączą złych spośród sprawiedliwych i wrzucą ich w piec rozpalony; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Zrozumieliście to wszystko?» Odpowiedzieli Mu: «Tak».
A On rzekł do nich: «Dlatego każdy uczony w Piśmie, który stał się uczniem królestwa niebieskiego, podobny jest do ojca rodziny, który ze swego skarbca wydobywa rzeczy nowe i stare».

O czym jest dzisiejsza Ewangelia?

Przez ostatnie dwie niedziele czytaliśmy trzynasty rozdział Ewangelii według św. Mateusza, zawierający trzecią z pięciu mów Jezusa skierowanych do otaczających Go tłumów. Dzisiejszy fragment stanowi zakończenie tej mowy i obejmuje trzy przypowieści. Pierwsza opowiada o skarbie ukrytym w ziemi, który człowiek odnajduje i dla którego gotów jest sprzedać wszystko, aby go zdobyć. Druga mówi o kupcu szukającym pięknych pereł; gdy znajduje jedną drogocenną perłę, również sprzedaje wszystko, by ją nabyć. W trzeciej przypowieści Królestwo Niebieskie zostaje porównane do sieci zarzuconej w morze, która zagarnia ryby różnego rodzaju. Dopiero po wyciągnięciu jej na brzeg dobre ryby oddziela się od złych, a te ostatnie odrzucone.

Zastanów się:

W jaki sposób Królestwo Niebieskie przypomina ukryty skarb lub drogocenną perłę?
Co oznacza porównanie Królestwa Niebieskiego do sieci zarzuconej w morze?
Jakie wartości Królestwa Niebieskiego są dla nas tak cenne, że jesteśmy gotowi ponieść dla nich każdą cenę?

Przemyśl

(i) Nic nie jest cenniejsze od Królestwa Niebieskiego Jezus w 13. rozdziale Ewangelii ukazuje Królestwo Niebieskie za pomocą wyrazistych obrazów. Jednym z nich jest ukryty skarb: człowiek, który go znajduje, ponownie go ukrywa, po czym z radością sprzedaje wszystko, co ma, aby kupić tę rolę (Mt 13,44). Podobnie postępuje kupiec poszukujący pięknych pereł — gdy znajduje jedną drogocenną perłę, sprzedaje wszystko, by ją nabyć (Mt 13,45).

Dwie pierwsze przypowieści występują wyłącznie w Ewangelii według św. Mateusza. W przypowieści o skarbie człowiek znajduje go niespodziewanie — skarb był obecny w jego życiu, choć pozostawał ukryty. Gdy go odkrywa, robi wszystko, aby posiąść go na zawsze. W przypowieści o perle kupiec natomiast wie, czego szuka i z determinacją dąży do odnalezienia tego, co najcenniejsze.

Podobnie dzieje się z Królestwem Niebieskim w naszym życiu. Czasem odkrywamy je jako niespodziewany dar — choć było obecne od dawna, ale nie zwracaliśmy na nie uwagi. Jezus przypomina, że Królestwo jest blisko (Mt 4,17; 10,7), a nawet pośród nas (Łk 17,21). Mimo to, podobnie jak Jego słuchacze, często nie dostrzegamy obecności Boga. Dopiero pewne wydarzenia otwierają nam oczy i pozwalają z radością przyjąć Jezusa jak i Jego Królestwo jako najcenniejszy dar spełniający pragnienia całego życia. Inni świadomie szukają Królestwa, pragnąc nadać życiu głębszy sens. Gdy odnajdują je w osobie i nauce Jezusa, są gotowi pójść za Nim bez względu na cenę.

W obu przypadkach — zarówno wtedy, gdy człowiek odkrywa Królestwo niespodziewanie, jak i wtedy, gdy szuka go świadomie — następuje radykalna przemiana i nowa świadomość jego obecności. Oznacza to zerwanie z dawnym sposobem życia i rozpoczęcie nowego etapu. W przypowieściach wyraża się to decyzją obu osób, które odchodzą i sprzedają wszystko, co posiadają. Życie Królestwem nie dopuszcza półśrodków. Kto odkrywa Boga, nie może trwać między dawnym a nowym życiem, lecz całkowicie oddaje się sprawie Królestwa.

Jezus już wcześniej podkreślał konieczność całkowitego zaangażowania w sprawy Królestwa. Wzywał uczniów, by najpierw szukali Królestwa Bożego i Jego sprawiedliwości (Mt 6,33), oraz przypominał, że nie można jednocześnie służyć Bogu i mamonie (Mt 6,24). Nowe życie, które ofiarowuje Jezus, jest tak cenne, że warto poświęcić dla niego wszystko. Trzeba je przyjąć nie tylko rozumem, lecz całym sercem — bez kompromisów.

(ii) Być rybakiem ludzi dla Królestwa Bożego W trzeciej, ostatniej przypowieści Jezus porównuje Królestwo Niebieskie do sieci zarzuconej w morze. Rybak, kiedy zarzuca sieć nie wie, jakie ryby się w niej znajdą. Dopiero po wyciągnięciu sieci na brzeg dokonuje się selekcja: dobre ryby zostają zachowane, a złe odrzucone.

Królestwo Niebieskie jest ofiarowane wszystkim: nikt nie jest z niego wykluczony, ale też nikt nie może uważać, że udział w nim po prostu mu się należy. Kluczowa jest osobista odpowiedź na objawienie się Królestwa Bożego w życiu człowieka. Bóg zaprasza wszystkich, lecz to, czy pozostaniemy w Jego Królestwie do końca, zależy od naszej wiary, wyborów i wierności.

Podobnie jak w przypowieści o pszenicy i chwaście rosnących razem (Mt 13,24-30), nasza codzienność jest okazją do przyjęcia Bożego powołania i łaski. Każdy może wejść do Królestwa Niebieskiego. Jeśli jednak chcemy należeć do niego, to musimy potraktować wezwanie do życia w „jego przestrzeni”” poważnie i odpowiedzieć na to wezwanie konkretnym życiem.

Gdy zostaliśmy ochrzczeni jako małe dzieci, nikt nie pytał nas o zgodę. Zostaliśmy włączeni do Bożej rodziny niczym ryby zagarnięte w sieć. Chrzest nie oznacza jednak automatycznego wejścia do nieba. To, czy zostaniemy wybrani do życia wiecznego z Bogiem, zależy od tego, jak żyjemy: od wierności małżonkowi i dzieciom, bezinteresownej służby wspólnocie chrześcijańskiej i ojczyźnie, sumiennej pracy oraz wrażliwości na potrzeby ludzi żyjących obok nas.