Parafia bł. Karoliny Kózkówny w Ełku » GDZIE MOŻEMY SPOTKAĆ ZMARTWYCHWSTAŁEGO JEZUSA?

GDZIE MOŻEMY SPOTKAĆ ZMARTWYCHWSTAŁEGO JEZUSA?

Przeczytaj Słowo Boże

Czytanie z Dziejów Apostolskich (Dz 2, 42-47)

Uczniowie trwali w nauce apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach.

Bojaźń ogarniała każdego, gdyż apostołowie czynili wiele znaków i cudów. Ci wszyscy, którzy uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne. Sprzedawali majątki i dobra i rozdzielali je każdemu według potrzeby.

Codziennie trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, spożywali posiłek w radości i prostocie serca. Wielbili Boga, a cały lud odnosił się do nich życzliwie. Pan zaś przymnażał im codziennie tych, którzy dostępowali zbawienia.

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Piotra Apostoła (1 P 1, 3-9)

Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego, Jezusa Chrystusa. On w swoim wielkim miłosierdziu przez powstanie z martwych Jezusa Chrystusa na nowo zrodził nas do żywej nadziei: do dziedzictwa niezniszczalnego i niepokalanego, i niewiędnącego, które jest zachowane dla was w niebie. Wy bowiem jesteście przez wiarę strzeżeni mocą Bożą dla zbawienia, gotowego objawić się w czasie ostatecznym.

Dlatego radujcie się, choć teraz musicie doznać trochę smutku z powodu różnorodnych doświadczeń. Przez to wartość waszej wiary okaże się o wiele cenniejsza od zniszczalnego złota, które przecież próbuje się w ogniu, na sławę, chwałę i cześć przy objawieniu Jezusa Chrystusa. Wy, choć nie widzieliście, miłujecie Go; wy w Niego teraz, choć nie widzicie, przecież wierzycie, a ucieszycie się radością niewymowną i pełną chwały wtedy, gdy osiągniecie cel waszej wiary – zbawienie dusz.

Słowa Ewangelii według świętego Jana (J 20, 19-31)

Wieczorem w dniu zmartwychwstania, tam, gdzie przebywali uczniowie, choć drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: «Pokój wam!» A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie, ujrzawszy Pana.

A Jezus znowu rzekł do nich: «Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam». Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: «Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane».

Ale Tomasz, jeden z Dwunastu, zwany Didymos, nie był razem z nimi, kiedy przyszedł Jezus. Inni więc uczniowie mówili do niego: «Widzieliśmy Pana!»

Ale on rzekł do nich: «Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i ręki mojej nie włożę w bok Jego, nie uwierzę».

A po ośmiu dniach, kiedy uczniowie Jego byli znowu wewnątrz domu i Tomasz z nimi, Jezus przyszedł, choć drzwi były zamknięte, stanął pośrodku i rzekł: «Pokój wam!» Następnie rzekł do Tomasza: «Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż w mój bok, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym».

Tomasz w odpowiedzi rzekł do Niego: «Pan mój i Bóg mój!»

Powiedział mu Jezus: «Uwierzyłeś dlatego, że Mnie ujrzałeś? Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli».

I wiele innych znaków, których nie zapisano w tej księdze, uczynił Jezus wobec uczniów. Te zaś zapisano, abyście wierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i abyście wierząc, mieli życie w imię Jego.

O czym jest dzisiejsza Ewangelia?

Dzisiejsza Ewangelia pokazuje nam uczniów zamkniętych w wieczerniku z obawy przed ludźmi, którzy zabili Jezusa. Nagle tym śmiertelnie przestraszonym ludziom ukazuje się Zmartwychwstały Pan i przekazuje im pozdrowienie „znaku pokoju”. Następnie przekazuje im Ducha Świętego i słowami; „Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane” ustanawia Sakrament Spowiedzi Świętej i wysyła ich w świat tak jak Ojciec posłał Jego.

Tomasz, był nieobecny w czasie tego spotkania uczniów z Zmartwychwstałym, kiedy ci mówią Tomaszowi o tym spotkaniu on oświadcza, że nie uwierzy w zmartwychwstanie Jezusa, dopóki nie dotknie Jego ran. Osiem dni po tym oświadczeniu Jezus ukazuje się ponownie uczniom i Tomaszowi, od którego żąda, aby dotknął Jego ran. Dotykając ran Jezusa, Tomasz wyznaje; "Pan mój i Bóg mój". Wtedy Pan Jezus podsumowuje wiarę Tomasza i tych wszystkich, którzy domagają się empirycznego doświadczenia w kwestiach wiary; «Uwierzyłeś dlatego, że Mnie ujrzałeś? Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli».

Zastanów się:

Kim są "Żydzi" w Ewangelii Jana?
Dlaczego uczniowie się ich boją?
W jaki sposób misja uczniów jest podobna do tej Jezusa?
Co zmieniło się w twoim życiu w wyniku spotkania z zmartwychwstałym Jezusem?

Przemyśl

(i) Strach przed "Żydami" W Ewangelii Jana ludzie sprzeciwiający się Jezusowi są często nazywani "Żydami", nie należy jednak mylić tej grupy ludzi z całym Izraelem. Sam Jezus był Żydem, podobnie jak większość jego uczniów i wielu ludzi, o których mówi Ewangelia. Przeciwnicy Jezusa, których św. Jan nazywa "Żydami", są grupą ludzi, która od samego początku, sprzeciwia się orędziu „Dobrej Nowiny”. To oni nawet przed rozpoczęciem publicznej działalności Jezusa przybywają z Jerozolimy, by pytać Jana Chrzciciela, dlaczego chrzci, jeśli nie jest Mesjaszem (J 1:19-28). Podczas posługi Jezusa to oni, będą Go pytać o sprawy, które uważają za serce judaizmu, mianowicie Abrahama, Mojżesza, Prawo, Pismo Święte (J 8:31-58). Ci sami ludzie będą też kwestionować stosunek Jezusa do Boga, kiedy On mówi, że Bóg jest jego Ojcem (J 5:19-47; 8:16-30). Przeciwnicy Jezusa zdają sobie sprawę, że w kluczowych kwestiach ich nauczanie jest zupełnie inne niż nauczanie Jezusa, ale ponieważ są przekonani, że tylko oni reprezentują prawdziwą wiarę, czują się zobowiązani do publicznego sprzeciwu wobec Jego nauczania. W swoim uporze nie są na tyle otwarci, by dostrzec, że Jezus w swoim nauczaniu oferuje dar nowego życia i nowej relacji z Bogiem.

Ci, którzy stanowczo sprzeciwiali się Jezusowi, mieli wystarczające poparcie w wysokich kręgach społecznych, by prześladować Jezusa (J 5:1,6-18), i ostatecznie skazać go na śmierć zgodnie z ich Prawem (J 19:7). Sprzeciw wobec Jezusa istniał nie tylko wśród klasy rządzącej, ale także wśród zwykłych ludzi. Termin "Żydzi" w Ewangelii Jana nie odnosi się do historycznych ludzi żydowskiej rasy, czy to w przeszłości czy to w chwili obecnej, lecz do tych, którzy sprzeciwiali się Jezusowi i ostatecznie doprowadzili do jego zabicia. Ostatni raz usłyszymy o tej grupie w Ewangelii w wieczór Zmartwychwstania, kiedy Ewangelista mówi nam, że uczniowie byli zamknięci z powodu strachu przed tymi "Żydami" (Jn 20:19).

Ten obraz uczniów schowanych za zamkniętymi drzwiami może sugerować, że wrogowie Jezusa zwyciężyli. Wszystko się jednak zmienia, gdy uczniowie doświadczyli obecności zmartwychwstałego Jezusa. Ich wiara zostaje odnowiona. Teraz oni wiedzą, że Jezus żyje, że On zwyciężył śmierć. Gdy otrzymali Jego „pozdrowienie pokoju” i Jego Ducha, doznali całkowitego przemienienia i stają się Jego świadkami, aż po krańce ziemi.

(ii) Wierzenie bez Widzenia. W Ewangelii św. Jana pierwszym krokiem prowadzącym do wiary jest osobiste spotkanie z Jezusem, „zobaczenie Jezusa” i usłyszenie, tego co mówi. Dlatego w tej Ewangelii cuda nazywane są "znakami" (J 2:11; 4:54; 6:14; itd.).

Funkcją znaku jest wskazanie osobie patrzącej na znak niewidzialnej rzeczywistości ukrytej w symbolice danego znaku. Każdy znak ma za zadanie pobudzić reakcję u obserwatora. W Biblii znaki zawsze wskazują na Boga. Gdy w Piśmie Świętym znaki są wykonywane przez człowieka, to są one potwierdzeniem tego, że ta osoba została posłana przez Boga (Wj 4:1-9,27-31; J 3:2; 9:29-34).

Po dokonaniu cudu Jezus często wzywa swoich słuchaczy, by pokładali wiarę w Niego jako kogoś kto został posłany przez Boga (J 5:42,37; 6:28). Czasami Ewangelia Jana pokazuje nam przykłady ludzi, którzy odpowiedzieli wiarą na działania Jezusa (J 2:11; 4:50; 7:31) ale najczęściej jest postawą sprzeciwu i odrzuceniem wiary w Niego.

Taka postawa cechowała nie tylko jego przeciwników, ale nawet jego uczniów, którzy po Jego śmierci i zmartwychwstaniu mają trudności z uwierzeniem w Niego. Postawa Tomasza z dzisiejszej Ewangelii pokazuje nam, że wspólnota uczniów Jezusa musiała wzrastać w swojej wierze. Oni tak samo jak my musieli przejść od komfortu widocznych znaków do aktu wiary, że Jezus po swojej śmierci jest wśród nich obecny jako „Zmartwychwstały Pan”. Po wielu wątpliwościach Tomasz składa wyznanie wiary, które jest wyjątkowe w Ewangelii Jana. Uznaje Jezusa za "swojego Pana i Boga". Tomasz stoi tutaj w imieniu całej wspólnoty chrześcijańskiej, która wreszcie osiągnęła nową głębię na swojej drodze wiary po czasach ciemności i wątpliwości.

Nasza chrześcijańska wspólnota również jest na drodze wiary. Musimy wzrastać w naszej wierze, aby uczynić Jezusa naprawdę naszym Panem i Bogiem. Co może nam pomóc osiągnąć taką dojrzałość wiary? Pierwsze wspólnoty chrześcijańskie spotykały się po zmartwychwstaniu i czytały Pismo Święte w świetle tego, co Jezus nauczał i jak żył. Taka postawa (Pierwsze dzisiejsze czytanie) doprowadziła ich do zrozumienia tego, kim był Jezus (J 2:22; 20:9; Łk 24:27,32). Wspólne czytanie słowa Bożego, wspólne studiowanie, modlitwa i celebrowanie w sakramentach jest również naszą drogą do poznania obecności i mocy Zmartwychwstałego Pana wśród nas.